(28 fe-bruari 1904) UFO-Formatie, Atlantische Oceaan, aan boord van het Amerikaanse schip Supply

'Het volgende rapport dat de redacteur van The Pilot Chart zo vriendelijk was aan ons beschikbaar te stellen, stamt van het Amerikaanse schip Supply, vanuit zee.

1. Ik heb de eer u te melden dat drie enigszins merkwaardige meteoren vanaf dit schip werden waargenomen am 6 u 10 n,m, (gemiddelde Greenwich-tijd:3 uur 12 minuten) op 28 februari 1904 op cen noorderbreedte van :15 ° 58' en een westerlengte van 128 ° 36' .

2. De meteoren verschenen dicht bij de horizon en onder de wolken, Zij trokken voort in een groep. pal uit het noordoosten ten noorden, naar het sehip toe. Eerst was hun hoeksnelheid groot en hun kleur een nogal heIdeI' rood. Toen zij het sehip naderden begonnen zij te stijgen, waarbij zij met cen hoek van nngcveer 45° boven de wolken kwamen. Nadat zij om'en dc wolken gekomen waren, hield hun hoeksnelheid op. toen het leek ofzij zieh met een hoek van 75° direct van de aarde weg bewogen en wel in de riehting pal west-noordwest. Opgemerkt werd dat de klcur mindel' uitgesproken we I'd toen de stijgingshoek van de meteoren toenam,
3. Toen zij yoor het eerst werden waargenomen ging de grootste meteoor voorop, gevolgd door de tweede in grootte op een afstand van mindel' dan tweemaal de doorsnede van de grootste en dan door de derde in grootte op eenzelfde afstand van de tweede. Zij sehenen zieh echelonsgewijs te verplaatsen en bleven dit doen zolang zij in het gezieht waren.
4, De grootste meteoor had een sehijnbare oppervlakte van ongeveer zes zon-nen. Hij was eivormig met het smallere einde naar voren. Dit einde was getand. De aehterzijde was regelmatig en glad.
5. De tweede en derde meteoor waren rond en vertoonden geen onregelmatig-heden in hun vorm, De tweede meteoor leek naar sehatting tweemaal zo groot als de zon en de derde ongeveer zo groot als de zon.
6. Toen de meteoren stegen kwam er geen wijziging in hun onderlingc posities; noeh kon er bij de grote meteoor enige rotatie of neiging worden geeonstateerd. 7, Ik sehatte dat de wolken niet meer dan een mijl hoog waren,
8. De diehte nadering van deze meteoren van het aardoppervlak en hun daarop volgende vlucht ervandaan, leken wel het merkwaardigste, vooral omdat hun werkelijke afmeting niet groat geweest kan zijn. Dat zij onder de wolken kwamen en weer stegen in plaats van hun (hemelse?) koers te blijven volgen, staat even vast als dat de hoeksnelheid niet toenam en de kleur verbleekte, terwijl zij stegen. De wolken die tussen de meteoren en hct schip doorgingen, onttrokken de eerst genoemde volledig aan het gezieht. In de openingen tussen de wolken was een blauwe lueht te zien.
9, De meteoren waren meer dan twee minuten lang ziehtbaar en werden nauwkeurig waargenomen door drie mensen, wier verslagen tot in details overeenstemmen. De dekoffieier, waarnemend bootsman Frank Garvev van de Amerikaanse marine, kreeg de meteoren in het oog en sloeg zc gade tot zij verdwenen.

In decem bel' van hetzelfde jaar werd een voorwerp met een bakenlieht in versehillende steden van J\1assaehusetts gezien (met inbegrip van \\'oreester en Boston). Het was een lang voorwerp met rode liehten dat met wisselende snelheid voorttrok'

Twee strepen van gematigd helder licht werden vastgelegd op 14 juni 1940 in de Platokrater, een locatie waarvan het aantal meldingen van lichten oploopt tot in de duizenden.

'Het ziet er kunstmatig uit. Het is in de eerste plaats bijna niet te geloven dat zo'n ding kan worden gevormd, en als het is gevormd, dat het in al de eeuwen dat de maan al bestaat in stand is gebleven.'  

(1955) Maanlicht 

'Glinstering' gelijkend op een elektrische ontlading zag men dicht bij de zuidpool van de maan op 24 mei 1955.

(1959) Maanlicht 

Op 13 september 1959 blokkeerde iets het zicht op het Littrow-gebied en op 21 juni 1964 bewoog er iets donkers over het maanoppervlak nabij het Ross D.-gebied. Deze mysterieuze donkere massa werd gedurende meer dan twee uur waargenomen.

(1966) Maanlicht 

Rond augustus 1966 had Moon Blink maar liefst 28 maanverschijnselen gedetecteerd.' De modeme computergestuurde beeldtechnologie heeft ons vermogen om het maanoppervlak onder de loep te nemen vergroot, maar kan nog niet uitleggen wat er zo duidelijk op de foto's te zien is. 

(1967) Maanlicht 

Een 'donkere wolk omgeven door een violette kleur' werd gezien in de Zee der Stilte door Canadese astronomen op 11 september 1967.

Zulke Lunar Transient Phenomena (LTP, 'voorbijgaande verschijnselen op de maan') zijn welbekend bij de veteranen onder de astronomen. Er zijn meldingen van waarnemingen van heldere en flikkerende lichten, vertoon van kleuren, wolken en nevels in vele maankraters, vooral die van Aristarchus, Plato, Eratosthenes, Biela, Rabbi Levi en Posidonius. De schrijver Don Wilson wees erop dat de NASA onder de indruk moet zijn geweest van de studie over de gebeurtenissen op de maan, 'want kort daarop voerde de NASA operatie Moon Blink ('Maanschijnsel') uit, een speurtocht naar onverklaarbare lichten en 'gebeurtenissen' op de maan. Het werd gedaan in combinatie met samenwerkende instituten over de hele wereld en in korte tijd meldde operatie Moon Blink nog eens tien van zulke onverklaarbare maanverschijnselen. Drie daarvan werden onafhankelijk en afzonderlijk bevestigd door waarnemers van buiten het programma.

(1977) Maanlicht  

De particuliere onderzoekerGeorge H. Leonard kwam tot een schokkende conclusie betreffende activiteiten en structuren op de maan. In 1977, na jaren door foto-bestanden van de NASA te hebben 'gejaagd', beweerde Leonard dat hij zoveel bewijs had ontdekt dat hij ervan overtuigd was geraakt dat 'de maan wordt bewoond door een intelligent ras of rassen, die waarschijnlijk van buiten het zonnestelsel zijn gekomen.' 'De maan is stevig in handen van deze bewoners,' voegde hij era an toe. 'Bewijs voor hun aanwezigheid is overal: aan het oppervlak, aan de aarde-kant van de maan en aan de verborgen zijde, in de kraters, op de maanzeeen en in de hooglanden. Ze veranderen de aanblik ervan. Het vermoeden of de erkenning daarvan bracht de Amerikaanse en Russische ruimterace op gang- die misschien niet zozeer een race is als wel een wanhopige samenwerking.' Leonard publiceerde in 1977 een boek getiteld Somebody Else Is on the Moon, waarin hij meer dan twee dozijn NASA-foto's besprak. Terwijl v eel van deze foto's onduidelijk zijn voor het ongetrainde oog en haast van alles zouden kunnen vertonen, waren enkele inderdaad curieus. Sommige lijken 'bruggen' te tonen over kloven in de maan, bewijs voor 'hechtingen' die spleten in het oppervlak verbinden, koepelvormige voorwerpen midden in verlichte kraters en lange 'sporen' in het maanstof. 'De vaklui kiezen ervoor om deze tekens te negeren. Ze laten zich niet inpassen in de Ware Leer,' schreefLeonard, en voegde era an toe dat een anonieme NAsA-geleerde hem had toevertrouwd dat 'ontdekkingen' waren gedaan maar niet aan het publiek bekend gemaakt. Na het bestuderen van honderden maanfoto's concludeerde Leonard: wie er ook op de maan mpge zijn, ze zijn bezig met op zijn minst twee dingen, delven naar mineralenofmisschien water en zuurstof- en het repareren van schade aan het maanoppervlak. Leonard staat niet alleen in zijn overtuigingen. Sommige onderzoekers beweren dat maanfoto's een reeks doorzichtige koepels tonen, waaronder regelmatige lijnen te zien zijn die een aanwijzing zijn voor mogelijke rulnes van steden of grote bases. Aan deze anomalieen kan men nog het feit toevoegen dat er waarnemingen zijn gemeld van verschillende goed zichtbare piramides op de maan, vooral in het Apollo-landingsgebied, de Zee der Stilte. In november 1966 nain Lunar Orbiter II foto's van 46 kilometer hoogte boven de zee. Deze toonden wat leek op verscheidene ranke piramides of obelisken gelijkend op Cleopatra's Needle in Central Park, sommige zo hoog als een gebouw van 15 verdiepingen. Zoals te voorzien was, ontkende de NASA dat de Orbiter-foto's iets ongewoons op de maan onthulden, zelfs toen enkele van de foto's werden vrijgegeven. Aangezien er geen officiele bevestiging kwam, behandelden de meeste perskanalen het verhaal niet. Een dat het wel deed, was de Washington Post, die het op 22 november 1966 op de voorpagina plaatste met de kop 'Zes mysterieuze standbeeldachtige schaduwen gefotografeerd op de maan door de Orbiter'. Sommige geleerden, zoals dr. William Blair van het Hoeing Institute of Hiotechnology, hebben beweerd dat deze structuren geometrisch zijn opgesteld; ze zouden een met de klok meedraaiend coordinatensysteem vormen, dat resulteert in zes gelijkbenige driehoeken en twee assen van elk drie punten. De Russische ruimtevaart-ingenieur Alexander Abramov vergrootte het mysterie nog door te verklaren: 'De verdeling van deze maanobjecten komt overeen met de gezamenlijke plattegrond van de Egyptische piramiden gebouwd door de farao's Cheops, Chephren en Menkaura in Gizeh, bij CaIro. De middelpunten van de spitsen in deze "abaka" op de maan zijn precies zo opgesteld als de toppen van de drie grote piramides.' Als deze structuren piramides zijn en als ze in opstelling overeenkomen met de Egyptische piramides, dan zouden ze verband kunnen houden met de piramide-vormige structuren die gefotografeerd zijn door de Mars-sonde Viking in 1976.