Sinds 1947 is het "mode" geworden om films te maken over UFO's en hun bemanning.
De kleine (groene) wezens en andere types verschijnen regelmatig op het grote scherm of op onze beeldbuis in de huiskamer. Ook bepaalde sterrenkundigen en ufo onderzoekers doen volop mee. Het heelal zou tal van planeten hebben waarop leven mogelijk is. In bepaalde gevallen zelfs leven dat technologisch veel verder gevorderd is dan wij.
Beeld je even in... het dreigende gevaar van een invasie of een ontmoeting met één of andere buitenaardse cultuur... het zou een enorme afgang zijn…
Want voor ze aan onze deur kloppen moeten ze eerst onmetelijke afstanden afleggen. Enkel een ondenkbare kracht en wetenschap zou zoiets mogelijk kunnen maken.
Zoals reeds gezegd, komen tal van SF-films en series op onze tv. Ook zien getuigen over de ganse wereld bij regelmaat ufo's vliegen. In mijn 35-jarig onderzoek kent het ufo fenomeen zijn ups en downs. De ene keer ziet men veel ufo's, de andere keer weinig of geen. Maar laten we eerlijk zijn; moesten "ze" langs komen, hoe zouden ze dat dan doen? De technologie en het ongekende gestel van deze wezens sluit zo'n lange reis niet uit!

In 1996 kwam er een doorbraak op sterrenkundig vlak. Het AFP = Agence France Presse liet op 12 juni van dat jaar weten dat astronomen een nieuwe planeet hadden ontdekt op 8 lichtjaren van ons zonnestelsel. Dit na tientallen jaren van vruchteloos zoeken. Het was hen gelukt door gebruik van geperfectioneerde observatietechnieken. Inmiddels heeft men met ruimtetelescopen nog meer exoplaneten ontdekt. Mogelijk kunnen die planeten leven bevatten dat geavanceerder is dan het onze. Velen laten hun hersens op hol slaan en beweren dat aliens uit die hoeken van het heelal komen. Het is echter niet ondenkbaar, doch geenszins bewezen.
Net zoals goed 100 jaar geleden, toen grote telescopen voor de eerste keer de irregatiekanalen op Mars lieten zien. Onmiddellijk werd door menigeen beweerd dat deze "kanalen" werden aangelegd door buitenaardse culturen op weg naar…de Aarde. In ieder geval is de invasie reeds begonnen…in Hollywood! Heel wat films werden en worden daar gemaakt, die de verbeelding weer op hol laten slaan. Zoals de kasskraker "Independence Day".
Maar wat kan de wetenschap antwoorden op het bestaan van buitenaards leven?

Een lichtgevende ring van meer dan één kilometer diameter die een buitenaards ruimtetuig omsluit. Het zou onder die gedaante kunnen zijn dat buitenaardse culturen zich aan ons zouden tonen. We zijn ver weg van de romantische "vliegende schotels".
Kunnen zij werkelijk tot op aarde komen? Nu men planeten ontdekt heeft waar leven op mogelijk zou kunnen zijn, kan men zich niet meer ontdoen van het mogelijk idee van geavanceerde buitenaardse beschavingen.
Sterrenkundige Jean-Claude Ribes zegt: "Het is niet ondenkbaar dat er zich levensvormen op andere planeten hebben ontwikkeld. Het negeren hiervan zou niet normaal zijn.."
Zo gezegd zijnde, waarom zijn onze buitenaardse buren dan nog niet langsgekomen?

Om de draagwijde van deze vraag te kunnen vatten, moeten we eerst het volledige decor van ons heelal uitkammen. Het zichtbare zonnestelsel (het enige dat we vrij goed kennen) heeft een diameter van + 30 miljard lichtjaren. Onze melkweg heeft er één van 100.000 lichtjaren! Andere opmerkelijke bevindingen; de kortsbijzijnde ster ligt op 4,4 lichtjaren van ons (Alpha Centaurius), dit is 40.000 miljard km!!
Eerlijk gezegd, in dit stadium is iedere verplaatsing in het universum een afleggen van enorme afstanden van planeet naar planeet. Zou dit voor de aardse mens (en hun buitenaardse evenknie) mogelijk zijn om zo'n technologisch wonder te verwezenlijken? Als men zou aannemen dat aliens een eeuw zouden kunnen leven (of twee), wat voor onze planeet een maximum is, dan zouden ze zich wel eens mogen spoeden.
In werkelijkheid is de absolute limiet, namelijk deze die Einstein heeft gebracht (met medewerking van de natuur) de Relativiteitstheorie. Volgens Einstein is het voor elk element dat drager is van informatie verboden om sneller te reizen dan de lichtsnelheid. (299.792 km/sec.) Er bestaan ook meer dan grote vermoedens dat dit van toepassing is op het ganse universum. Alhoewel…

Wil dit zeggen dat iedere reis tot de rand van ons universum (met wat redelijke duur) onmogelijk is? Neen. Deze beperking van de relativiteitstheorie heeft voor iedere buitenaardse cultuur een andere impact. Bij het bereiken van de lichtsnelheid gaat de tijd niet meer op dezelfde manier lopen. Laten we een voorbeeld nemen.
We nemen een planeet die ronddraait rond de Rigel ster, op 540 lichtjaren van de aarde. En laten we aannemen dat deze bewoond is en dat deze wezens naar de aarde willen komen. Als deze wezens hun snelheid elke seconde gedurende 345 dagen met 10 meter/sec. verhogen dan halen ze een snelheid van 99,99 % van de lichtsnelheid. Aan deze duizelingwekkende snelheid zou 1 seconde op hun ruimtetuig gelijk staan met 8 min. 20 sec. op aarde. Dit betekent dat ze de heen- en terugreis volbrengen in 5 jaar en 45 dagen. Jammer genoeg is er ondertussen bij hun terugkeer reeds 700 jaar verlopen! Dit is een detail dat je bloed in de aderen laat stollen.

Dit catastrofisch scenario moet bovendien rekening houden met het brandstofprobleem bij zo'n duizelingwekkende snelheid. De ideale brandstof is de anti-materie.( NASA en andere ruimtevaartorganisaties zijn al op de goede weg om dergelijke motoren te bouwen.) Volgens Einstein wordt alle anti-materie omgezet in energie met volgende formule: E=mc². Er is ook geen afval. Deze reactie is 35 x sterker dan de versmelting van waterstof (waterstof is reeds7 x sterker dan nucleaire versmelting).De opnamereactie van materie/anti-materie is veruit de sterkste energiebron. Het nog te lanceren ruimtetuig IDEAL zal dan ook bijna met zekerheid anti-materie als brandstof gebruiken. Maar… om genoeg van deze brandstof te produceren (op aarde) zal men de waterstofdeeltjes gedurende eeuwen moeten activeren. Men kan zich wel inbeelden dat de buitenaardse culturen een manier zouden kunnen hebben ontdekt om dat proces makkelijker toe te passen. Op aarde zou men 15 grote laboratoria hebben (samen met de grootste waterstofverwerker de "CERN") die gedurende 1 jaar simultaan moeten werken om een lamp van 100 Watt te doen branden gedurende 1 uur. Als dit mogelijk zou zijn bestaat er nog een ander probleem, namelijk de grootte van de eindwaterstofverwerker.

De ruimte is, hoe leeg ze ook lijkt, geplaveid met goede voornemens, tenminste met kleine atomen en kleine stofdeeltjes (micro-asteroïden, stof van allerlei planeten enz.) De concentratie van waterstofdeeltjes is er zwak; 1 gram waterstof in een diameter van 40km.
Maar aan een duizelingwekkende snelheid is een botsing met een stofdeeltje of een atoom of waterstofdeeltje catastrofaal. De snelheid van deze deeltjes is 0,9999C. Deze deeltjes zouden dan vervormd worden tot cosmische stralen (de sterkste stralen die men tot nu toe kent) die het ruimtetuig zodanig zouden beschadigen dat onze arme ruimtevaarders het niet zouden overleven. Zelfde scenario bij het raken van een kleine asteroïde. Aan een snelheid van 0,9999C. heeft een steen van 100 gram hetzelfde effect als een bom van 400 ton TNT. Aan deze snelheid heeft men zelf geen tijd om te reageren. Dit betekent dat een ruimtetuig bij manier van spreken, "blind vliegt".
Hoe zouden buitenaardse ruimtetuigen zich beschermen tegen dit gevaar? Zou hun ruimtetuig bestaan uit een ongekende materie die zo'n schokken kan verwerken?
De aardse specialisten twijfelen eraan. Onmogelijk dus voor ons om aan deze snelheidsproblemen het hoofd te kunnen bieden. Misschien doen onze bezoekers er maar een heenreis over of misschien passen ze hun snelheid aan. Of zouden ze misschien vertrekken uit een gigantische basis (een enorm ruimtetuig/moederschip dat voor de nodige brandstof en voedsel zorgt. Deze basissen zouden dan bijna kleine planeten zijn die zich overal in de ruimte kunnen verplaatsen. Dit zou de verplaatsingsproblemen minder erg maken, maar er blijft een tijdsprobleem.

Laten we aannemen dat deze moederschepen een snelheid halen van 3000 km/sec. dan zouden de bewoners van de ster RIGEL, 54.000 jaar nodig hebben om de aarde te bereiken. Langer dan voor de homo erectus tot homo sapiens te worden. Hoe zou zo'n reis verlopen?
De kolonie zou dan zijn brandstof uit de ruimte kunnen halen. Waterstof is immers overal te vinden en bovendien is het gratis. Een deel van deze waterstof zou dan gebruikt worden voor een kunstzon in hun eco-systeem. Twee soorten ruimteschepen kunnen er met zo'n gratis brandstof rondtoeren, deze met een motor en deze die gebruik maken van kosmische winden.
(Dit type werd reeds gebouwd door de NASA.) Toch blijft het probleem nog de eindeloze duur van een ruimtereis.
Misschien biedt het artificiële invriezen een mogelijkheid. Ondertussen zouden robotten de nodige handelingen kunnen uitvoeren en toezicht houden op hun ingevrozen meesters.
Er bestaat (tenminste in theorie) de mogelijkheid om punten in de ruimte te verbinden. Anders gezegd; deze afstand zou korter zijn dan de rechte lijn tussen twee punten. Om deze gigantische afstanden af te leggen moeten deze wezens geduld hebben of een geweldige intelligentie. De natuur heeft hen hierbij een handje toegestoken, namelijk heeft de natuur gezorgd voor een ruimtelijke alchemie: Algemene Relativiteit. Aangekondigd door Albert Einstein, heeft deze een onvergelijkbare denkpiste. Wetenschappers noemen deze eigenaardige mogelijkheden: de Exotische Wetenschap. Het basisidee bestaat eruit dat van de eigenaardige geometrie van de ruimte te gebruiken, gekend onder de naam; Kromming van de Tijdsruimte. Sinds Einstein weten we dat de ruimte meer gelijkt op een "golvend laken" dan op een vlak tapijt. Voor van punt naar punt te gaan volgen het licht en de materie de golvende patronen. Zouden buitenaardse culturen erin geslaagd zijn om tunnels te boren in deze golven? Zouden deze vreemde wezens hun ruimteschepen door deze tunnels leiden (zoals een trein onder een berg door)? Zelfs voor ons aardbewoners klinkt deze theorie nog niet zo vreemd en erg aannemelijk. Er zouden in de ruimte ook nog Wormgaten bestaan die deze theorie ondersteunen.

Deze wormgaten, die echter maar een heel kort bestaan hebben, zijn niet zo stabiel. Ze vallen regelmatig in (zoals mijngangen) door de graviteitsdruk. Zouden buitenaardsen ondersteuningstechnieken gevonden hebben om deze tunnels te schragen? Wormgaten worden gevormd door het inzakken van een super-ster (supernova) en deze energie verwekt dan een wormgat. Hoe dichter de samenstelling van zo'n super-ster, hoe meer zij graaft in de ruimte. Een Zwartgat zou de ingang zijn van een wormgat. Het aanbrengen van een soort denkbeeldige stellage binnen het wormgat (in de zin van graviteit en negatieve energie) zou zo'n wormgat kunnen ophouden. Het is de befaamde Antigraviteit die, als ze bestaat, een afwerende houding aanneemt tegenover twee massa's en stoot de graviteit weg (door beïnvloeding van planeten). Wetenschappers zijn er reeds in geslaagd om op microschaal (het Casimir-effect) negatieve energie te produceren maar men twijfelt eraan als dit mogelijk is op micro-schaal.
Men moet echter een tunnel hebben die groter is dan het ruimtetuig. Ook moet men rekening houden met de extreme drukverschillen die zowel het ruimtetuig als de aliens ondergaan. Deze vraag moeten we in onzekerheid laten. Tenzij zij gebruik maken van magnetische velden rondom hun tuigen. Om snel grote afstanden af te leggen kunnen buitenaardsen misschien ook gebruik maken van de bewegingen die in onze ruimte voorkomen. (Het is de ruimte die beweegt en niet de stoffen.)
Logisch gevolg: de lichtsnelheid zou dan ook overschreden kunnen worden. Het zou genoeg zijn om twee streken die 15 miljard lichtjaren van elkaar liggen door een beweging van de ruimte plots te doen bewegen aan een snelheid van 300.000 km/sec. Als de buitenaardsen deze bewegingen kunnen uitsluiten of gebruiken, wie zegt dan dat ze hun ruimtetuigen niet kunnen aanpassen? Zoals met een surfplank zouden ze door deze golven vooruit gestuwd worden aan duizelingwekkende snelheden. (Ondanks dat ze in werkelijkheid bewegingsloos zouden blijven tegenover licht en stoffen, Einstein respecterend.) Zo'n beheersing zou enorme mogelijkheden scheppen tot het gebruik van de kromming in de tijdruimte.

Een ander exotisch reismodel door de ruimte is de Teleportatie (zoals in de serie Star Trek).
Het werkt door de lichtkorrels de atomen van een lichaam (welke dit ook maar moge wezen) te laten veranderen. Deze Photons leggen dan onnoemelijke afstanden af aan lichtsnelheid zonder enig energieprobleem. Bij aankomst hoeft het lichaam enkel in de oorspronkelijke staat hersteld te worden. Alleen blijft de vraag welke informatie of gegevens er moeten zijn om een dergelijk proces tot een goed einde te brengen. Daarvoor moet men elk atoom dat aanwezig is in een lichaam kennen en weten zitten. Het zou overeen komen met één bladzijde per atoom! Aangezien we de samenstelling van buitenaardse wezens niet kennen, nemen we de mens als voorbeeld: We tellen 10 (tot de 28° macht) atomen per lichaam. D.w.z. 10 (tot de 28° macht) bladzijden! Dit is méér blz. sinds het uitvinden van het geschrift. Zelfs al zouden we alles op diskettes zetten, dan hadden we 10 miljoen jaar nodig om ze op te schrijven en nog eens 10 miljoen jaar nodig om ze te lezen. Kortom 20 miljoen jaar om 1 persoon te teleprteren!! Buitenaardse wezens zouden nogal wat moeite hebben om een aardse mens op te stralen, ze zouden de energie nodig hebben van 1500 waterstofbommen van 1 Megaton elk.
Nog een ander probleem; zou de geest en het denkvermogen identiek terug opgebouwd worden zoals voorheen en tegelijkertijd met het lichaam?
Zo zie je maar, teleportatie is nog niet voor ons weggelegd. Misschien wel voor één of ander ver gevorderde buitenaardse cultuur waar het gewoon een kinderspel is.

En als ze reeds langsgekomen zijn, hoe zouden ze zich verplaatsen? Zo stil en mysterieus boven onze hoofden?
Ze zouden enorme problemen kunnen hebben. Ze zijn nog maar pas aangekomen en hebben reeds problemen met onze atmosfeer (atomen, molecules, enz.). Het komt overeen met een vogel in zeewater laten vliegen. Zij moeten zich onmiddellijk aanpassen aan onze luchtdruk en verandering van gewicht. Tenzij ze die al kennen door voorgaande studie en/of aanwezigheid?

Een voorbeeld: Op 8 januari 1981 rond 17.00 uur merkt een ploegbaas (op rust) een tuig op dat gelijkt op 2 omgekeerde soepborden boveneen. Eerst vliegt het boven de bomen en daarna landt het op enkele meters afstand. (Met een doffe metaalklank). Zonder angst nadert hij het vreemde tuig. Dit vreemde tuig stijgt fluitend op en verdwijnt dan met een duizelingwekkende snelheid richting NW. De Rijkswacht en de GEPAN (Groep d'études phénomenes aériens non identifiés) arriveren snel ter plekke. Zij vinden op de bodem een indruk en sporen in de vorm van een kroon. Bij onderzoek in de onmiddellijke omgeving blijkt dat bij een toxicologisch onderzoek alle plantencellenstructuren veranderd zijn. De vegetatie heeft blijkbaar een trauma opgelopen. De vorm van dit tuig alsook het ontbreken van geluid en de manier van verplaatsing is typisch de waarneming van een vliegende schotel. Verschillende getuigen bij soortgelijke waarnemingen spreken dikwijls over een psychische schok bij het naderen van een of ander ruimtetuig. Bijvb. motoren vallen stil, overal zwevende lichtjes, hoofdpijnen, enz…

Jean-Claude Petit (auteur van verschillende wetenschappelijke werken en die overtuigd is van het bestaan van buitenaards leven) legde als eerste een uitleg neer van de karakteristieken. Hij beweerde dat het te maken had met magnetisme en het gebruik van vloeibare stoffen. Anders dan bij boten en vliegtuigen die duwen op een vloeistof (water en lucht) gebruiken deze tuigen vloeistof om vooruit geduwd te worden.
Als een vliegtuig zich verplaatst in de atmosfeer dan botst hij tegen luchtmoleculen die zich in zijn weg bevinden. Dankzij zijn turbines zendt hij deze moleculen naar achteren en stuwt hij zich vooruit. Er ontstaat dan aan de voorkant van het vliegtuig een ophoping van luchtmoleculen die het vliegtuig proberen af te remmen. De elasticiteit van de lucht laat de moleculen toe zich te verspreiden. Als echter de geluidsmuur doorbroken wordt heeft deze energie niet de tijd zich te spreiden. Dit verklaart de Bang.
Bij magnetische energie worden alle luchtlagen die rond het ruimtetuig zijn naar achteren gebracht waar zich een soort wind ontwikkeld. Dié "wind" zuigt verder alle moleculen naar zich toe en als de geluidsmuur wordt doorbroken volgt er geen gekende Bang, maar een gefluit doordat deze moleculen naar achteren worden gezogen. Het is dus een magnetisch veld dat zich op de romp van het tuig bevind die aan de basis ligt van de luchtverplaatsing. Magnetisering heeft de eigenschap om geladen deeltjes te verplaatsen (elektronen en ionen).
Als men een magneet bij een beeldscherm van een tv brengt, dan ziet men een verwringing van het beeld omdat dit beeld bestaat uit elektronen. Normaal gezien zou de lucht niet gevoelig moeten zijn aan een magnetisch veld omdat de luchtmoleculen (0²N²) niet geladen zijn. Om deze te laden moet men eerst de lucht ioniseren (de lucht elektronen ontrukken) om de moleculen positief op te laden. Een magneetgenerator bezit zo'n ioniseerder (een systeem met elektroden die een elektrisch veld creëerd). In zeewater (dat natuurlijk chloor- en sodiumionen bevat) kan een onderzeeër zonder ionisator. Als de lucht rond het tuig geioniseerd wordt dan bekomt deze lucht een fluoriserende kleur (dit verklaart de waarnemingen van "vliegende bollen"). Het sterk magnetische veld kan ook storingen veroorzaken in verschillende motoren (wagens) en hoofdpijn veroorzaken en tevens de cellen van een plantenstructuur veranderen. Reeds menigmaal heeft men geopperd dat deze waarnemingen niet meer waren dan experimentele legervliegtuigen. Zeker is dat door Fransen, Russen en Amerikanen druk hieraan gewerkt wordt, maar het is te betwijfelen dat ze reeds zo ver zouden staan. Hoe zouden ze zoveel energie kunnen produceren als men het enorme gewicht van de generator voorstelt? (Een vliegtuig zou simpelweg met zo'n gewicht niet kunnen opstijgen). Ook de schuine stijglijn van deze tuigen lijkt voor aardse normen niet haalbaar. Dit verschijnsel is voor de wetenschap nog steeds een open vraag.
Tenslotte; enkel de buitenaardse culturen die deze natuurwetten kunnen overtreffen zouden in staat zijn om eventueel de aarde te veroveren. Voor de aardbewoners die in het begin van de 21° eeuw staan blijft het een raadsel waaraan de wetenschap tot nog toe geen oplossing biedt.

NAWOORD
In dit toch vrij beknopt artikel heb ik willen aantonen welke mogelijkheden er zijn om verre ruimtereizen te maken. Mits de nodige kennis is het dus doenbaar. Misschien is deze technologie voor ons nog niet voor morgen, maar ze bestaat. Stel dat een buitenaardse cultuur een voorsprong op ons heeft van enkele honderden of een paar duizend jaar, is het best mogelijk dat dergelijke technieken voor hen dagelijkse kost is.
Hoewel ik na 35 jaar ufo onderzoek nog geen vaste bewijzen in handen heb voor het feit dat een klein aantal ufo waarnemingen van buitenaardse oorsprong zijn, houd ik toch deze mogelijkheid voor open. Niettegenstaande critici en debunkers alles van tafel vegen. Net zoals onze voormalige collega Marc Broux, die in juni 2007 een eind maakte aan zijn onderzoek. In zijn laatste lezing te Hasselt, over ufo's veegde hij ook alle theorieën van tafel. Ufo's bestaan volgens hem niet, zeker geen buitenaardse. Alsmede verwierp hij ook alle mogelijkheden om intergalactische reizen te ondernemen. Ik stel mij dan toch de vraag of hij ooit enige studie heeft gemaakt naar datgene wat hierboven vermeld staat? Waarschijnlijk niet...
Eén zaak is zeker; ooit zal de ware toedracht aan het licht komen. Of ik dat nog zal meemaken is nog de vraag. Maar wij geven de hoop niet op!

Door: Ghislain Struys - FUO